Thursday, September 19, 2019

Hey You



You didn’t live yesterday
Nor will tomorrow
You are living now- the present moment
You was born “today” –long ago
You will die “today” –long after
So, what’s there in space?
A void for self-contemplation
Wiring the melancholy -

Distress –intertwined with self-thoughts.  
Jerk of chemicals
Running through the veins
Sojourn ecstasy
Followed by the vail of misery.
********************
You - the infinite one
Was here and will be
Changing nature
Reassigning the self-course
In the duality of
Matter and energy.
********************
Today,
I heard the gospels- on peace
Just after the canons were fired
Recited some Richa
Summon the Yidams
To fix those
Mental wreckage  
Right after I was dead
*********************

Exhausted
On the long run
Before falling up-
Color on yourself
Like the leaves on fall
Picturesque and vivid
The memory that remains intact
The eyes wide open
Tranquility in vast space –without words.

Tuesday, September 11, 2018

घर फर्केका रातहरु

सुर्य पस्चिमी क्षितिजमा ढल्कनु पूर्वनै
मनहरु, मस्तिस्कहरु
पोको पार्छन केहि सम्झनाहरु
केहि थान अतृप्त सपनाहरु
र हुत्याईदिन्छन
रुकस्याक भित्र
एक यात्रा गर्न
र
साँझ परेपछि
कुनै मृत्युको खबर बोकेर हिँडेको-खबरी जस्तो
मुद्धाको तामेली भर्न हिँडेको-तामिलदार जस्तो
साझमा खर्क तिर फिरेका-चौपाएको हुल जस्तो
हजारौ हजार मान्छेहरु
सलहको टोलिजस्तै-छपक्क अँध्यारो आकाश छोपेर
प्रबासबाट फिर्छन देश तर्फ
र ओर्लन्छन
हिमालका टाकुराहरुमा
पहाडका कुना र कप्चेरामा
तराईका सम्म फाँटहरुमा ।
********
हो,
रातहरु प्रबाशबाट फिर्छन
देशतर्फ
र्
भेट्छन आफ्ना स्वोजन
गर्छन भलाकुसारि
साट्छन सुख दुखका मिहिन शब्दहरु ।
भेट्छन आफ्ना साथीभाई र सङि
जान्छन कुनै मेलामा र बसिदिन्छन रोधिमा
गाउन गित्
" फर्केर आए म यि अध्यारा रातहरुमा........
**********
दिँउसभरिको थकानपछी
यो रेगिस्तानमा
ताँतो बालुवामाथी बसेर
चिसा खब्बुसहरु चपाँउदै
पानीले निलेपछी
उ -थुक्छ भुँईमा
सिंहदरबार सम्झेर ।
***************
ओई शासकहरु
त्यो सिंहदरबार भित्र , तिमीलाई एँठन हुँदैन्
दुख्दैन कतैपनी अलिकति
तर बिडम्बना
सिंहदरबार भित्रबाट -केहि थान गिद्धहरु
चिहाईरहेछन -एअरपोर्ट तर्फ
र्
कुरिरहेछन
प्रत्यक दिन
बन्द बाकसभित्र
फ्रोजन सपनाहरुले
पुरिएर आउने लाशहरुलाई।
***************************

Thursday, May 31, 2018


                                                                    

                                                                      पहाडहरु


म
टुकु-टुकु आँगनमा हिड्ने हुदाँ
बा -परका काला पहाडहरुलाई
आफ्ना औंलाहरुले इन्कित गर्दै भन्नुहुन्थ्यो-
तँ- ति पहाडहरु जस्तो बन्नुपर्छ ।
धिर र स्वाभिमानी ।
आमा  थप्नुहुन्थ्यो
हेर त- समय अनुसार उस्ले सहन गर्ने प्रतिकुलताहरु
आगो , पानी , हुन्डरी अनि एस्तै एस्तै
तर पनि कती शान्त
हो ! तँ बन्नुपर्छ पहाडजस्तो -शान्त ।
तर मलाई कता कता नमज्जा लाग्थ्यो
पहाड बन्न्ने कुराले
र भन्थे -छ्या
बन्नुछैन मलाई -एस्ता काला निर्जिब पहाडहरु  ।

*********** १************



अलि पछी
चौतारिको गफभित्र
मेला पर्म र पर्बमा
मैले सुनिरहे
कुहिनो र पहाडको युद्धको कुरा
सधै मान्छेहरु पहाडतर्फ हुन्थे
र हास्थे एक कुटिल हाँसो
कुहिनोको त्यो दुस्साहास उपर ।

तेती खेर लाग्थ्यो
यी पहाडहरु युगतपस्बी हुन
महान र बिराट छन ।
सभ्यता सँग युगको भाका बोल्छन
र पनि
कती शान्त छन
सत्य छन सौम्य छन
तर पनि अहँ मलाई त्यो आभाले तान्न सकेन ।

************* २***************

मलाई थाहा थिएन

यि शान्त र सत्य मानिएका पहाडहरुपनी
आफ्नो स्वार्थको निम्ति
एक फिलिङोलाई निभाउन /दबाउन
गर्याल्मगुर्लुम ढल्छन भनेर
र असरल्ल छोड्छ्न
इतिहास भित्रका
अभिसिप्त कुन्ठाहरु
ईगोका पहाडहरु
र प्रतिधोनित गर्छन अल्टर इगोका इकोहरु
दुर दुर सम्म
र
फेरी फर्कन्छु  कुहिनो र पहाडको कथामा
तुलना गरे
ई कुईनाहरुलाई बर्बरिक सँग
अनी काला पहाडहरुलाई कुट कृष्ण सँग ।

त्यसैले एतिखेर
मेरा अगाडी
सबैभन्दा भयन्कर प्रश्नले उत्तर खोज्दैछ्न -
ए काला पहाडहरु
धैर्यता र सहनशिलताको
पाठ घोकाउदै ,
सदियौ देखी
फरक बिचार राख्नेहरुलाई
कैद गरिराख्यौ
के अब
कोर्स अफ हिस्ट्री बदल्ने बेला भएन र ?
कि कुर्नु पर्नेछ सदियौ
र  फेरी सुन्नुपर्नेछ
ति कुरुप 
पहाड र कुहिनाका कथाहरु   ।
**************३****************

Monday, December 4, 2017

शहर


धेरै पछी
रात्री बसको बाँसी हाबा डकारेर
भेट्न आए शहर 
म तँलाई
भब्य स्वागतको तयारी गरिस त ?
***********
ओई शहर -
खै चिनिनस मलाई ?
म क्या त -उही पुरानो सखा
तेरो भुतको मायाबी कथाको ।
बिर्सिस मलाई
की नचिनेको नाटक गर्दैछस ?
किन सझाउन्नस आफ्नो द्वारहरु
किन सुन्दिन म स्वागत धुनहरु
मेरो आगमनमा
कतै
तँ पनि
चिसा मानिसहरु बोक्दा बोक्दै
मेटामर्फोसिस त भईनस
र बनिस शुस्क निर्जिब ।
*******
सम्झी त - ति पुराना रुमानी दिनहरु
हाम्रो जुगलबन्दिको :
एक साझ्ँं
बुढो रात्री बसको
ढोका बाट
थकित शरिर बोकेर
मेरा उत्साही खुट्टाहरु ले तँलाई चुमेको दिन!
ओहो त्यो समय अनि तेरो त्यो
मिहिन सिर्सिरे हावाको भब्य स्वागत ।
****
के थाहा मलाई
तेही खुट्टामा अर्थका लम्बेतान सिक्री कसेर
डुलाउछस मलाई
तेरा ति निर्जिब गल्लिहरुमा
जहाँ मैले आफ्नो
पसिना र रगत बेच्नुपर्थ्यो भनेर
कौडिको भाउमा
तेरो सुन्दरता बचाउन ।
****
के गराईनस मलाई
के गरिन मैले
सधै युद्ध मोर्चाको प्युशा जसरि
शतिशाल  सरि
तेरो त्यो सुन्दरता बचाई राख्न
हजारौ रातहरुलाई कृतिम श्वासप्रश्वास  दिएर
मोर्चा सम्हालिराखे
त कोमामा हुँदा
आफुलाई निचोरेर
तलाई रगत दिईराखे ।
तँ निभ्छस भनेर
कैदी गृहमा निद्रालाई कैद गरेर
रातभर म लडिरहे ति चक्रबात हुन्डरी सँग
केबल तँलाई  बचाँउन ।
*****
तर पनि मैले केहि गुनासो गरिन
म खुशी थिए
मेरो सखा प्रगतिपथमा लम्कदै गरेको देखेर
के थाहा मलाई
समयको रफ्तारमा
म कुरुप हुन्छु भनेर
र असुहाउदो हुन्छु तेरो सुन्दरतासँग
रक्त पातलो हुन्छ र बेकामे हुन्छन भनेर
एक क्षिण सिपाही
जो युद्ध देखी आजित भएर शान्ति खोज्छ भनेर ।
तर पनि
तेरो सुन्दरतामा धब्बा नलागोस
प्रगती पाईला नरोकियोस भनेर
स्वास रोकेर साथ दिए ।
*****
ति इतिहास
के अब तेरा लागी कुनै अर्थ राख्दैन ?
किन लुकाईस ति कथाहरु
सङ्घर्शका, धोका र कपटका ।
किन जलाईस ति पेन्टिङ ब्रशहरु
जो अन्तिम स्ट्रोक दिदैथे क्यान्भासमा
र
उतार्दै थिए तेरो अनुहार ?
*****
शहर-
तँ एक क्रुर सामन्त होस ।
नयाँ बलिस्ठ मजदुर पाएपछी
तलाई के आउथ्यो यो बुढो बेकामे मजदुरको याद
जस्ले हिजो तेरो मायाबी राज्यमा
आफ्नो सर्बस्वो सुम्प्यो
तँ सामन्तिनै रहिछस -शहर
तेसैले
यो तेरो पुरानो सखा फर्केको छु
तेरो दैलोमा
सम्झदै आफ्नो लगानि
बगेका पसिना र रगत
र
तिर्न चहान्छ तेरो त्यो गुन
जुन मृत्यु भन्दा भयाबह थिए ।

तेसैले ओई शहर
सुन
म यो पटक
आफ्ना हड्डिहरु घोटेर सन्जिबनी तयार पार्छु
र पिलाउछु तलाई ।
ज्युँका तिहुँ राख्न तेरो त्यो मोहनी लाग्दो आभा
ताकी थप मजदुरहरु तेरो जालमा परुन
र
तेरो त्यो रक्त पसिनाको प्यास बुझिरहोस ।
*****

Sunday, March 5, 2017

आबारा पुँजिबाद


ओई आबारा
तेरो गतिमा यो द्रुतता किन ?
नमान यो झुटलाई- कि त कुनै मायाबी शक्तिले 
 मन्त्रोच्चारण गरी छोडिएको 
राजसुय यज्ञको अबिजित घोडा होस।
तँ त शब्दमाथी शब्द थुपार्दै 
शक्तिकालागी 
क्रय बिक्रयको आदिम बार्टर भत्काउदै
बिचमा उठेका केहि समाजबादी डक्ट्रईन माथी धुलो छर्कदै
हजारौ कबिला र जनपथको
रगतले भिजेको
एक क्रुर औपनिबेशिक बर्तमान मात्र होस ।


ठयाक्कै समयको त्यो कालखन्डमा
तेरो आबारापनको उच्चतामा
म आईपुगेको थिए 
लड्न तँ सँग-आबारापनमा ।
तेरो उफानमा
सुन्दर बस्तिहरु जल्छन 
दियोको प्रथम प्रकास 
नबजात सपनाहरु जलाउछन
र
लुक्छन साधन र साध्यहरु ।
तेरो इस्थिरतामा 
कोमा बाट बिउजन्छ समाज र फेर्छ लामो स्वाश्
मुर्छनापछी एक्कासी निस्किएको
निस्सासिएर स्वास ।

एकै गुण तरलतानै 
हाम्रो मिलनबिन्दु ।
तेरो उफ्राईमा म अन्कुश लगाउन खोज्छु 
तँ मलाई तेरो मार्गमा हिडाउन प्रयासरत छस ।
दुबै आबारा, दुबै सन्कि
हिड्दैछौ सँगसँगइ
देखाउदै आफ्नो आफ्नो गुण ।
प्रत्यक रात कोठा छिर्नु अघि
तँ उभिन्छन - मेरा अगाडी पर्खाल बनेर
र हास्छस एक ब्यङ्ग । 
म फिस्स हास्दै
तेरो ढाड थप्थपाउछु 
र भन्छु -तँ एसैगरी आबारा बनिराख
ताकी म पनि जिबन्त रहिरहु
र लडिरहु तँसँग
यो आबारागिरिको युद्ध ।

तँ आबारा
अनी म आबारा
वाउ, 
कस्तो अपूर्व सम्योग 
घोर शत्रुता र मिहिन मित्रताको 
लगाम लगाउन उधत एक अकार्लाई 
लामो यात्रामा -
मलाई थाहा छ - तँ हार्छन एक्दिन 
तैले गुमाउनेछन - तेरो एकाधिकार 
तेती खेर निस्कनेछ
खन्डहर तेरो सम्राज्य भित्रबाट
एक बिशाल मानबसागर्
मनाउन उत्सब - तेरो पराजयको 
बिचरा तँ आबारा पुँजिबाद ।

सुर्यबहादुरहरु!

सुर्यबहादुर -जस्ले सिङ्गो सुर्य बोके आफ्ना पिठ्युमा र हिडिरहे एक मृत्युको बाटो । जिबनको भारी श्रमको पसिना भोको पेट र बग्रेल्ती बाँच्ने सपना...